The Lady Ermingerd of Narbonne
The Lady Ermingerd of Narbonne serves him drink from a golden bowl. He takes her on his knee
VĂsts, at frĂĄ berr flestu
Fróða meldrs at góðu
vel skĂșfaðra vĂfa
vÇ«xtr ĂŸinn, konan svinna.
Skorð lÊtr hår å herðar
haukvallar sér falla
â ĂĄtgjÇ«rnum rauðk erni
ilka â gult sem silki.
Who else hoards such yellow
hair, bright lady â fair as
your milk-mild shoulders,
where milled barley-gold falls?
Chuck the cowled hawk, harry
him with sweets. Crimsoner
of eaglesâ claws, I covet
cool downpours of silk; yours.
The Lady and the Castle
VĂn bar hvĂt in hreina
hlað-Nipt alindriptar;
sĂœndisk fegrð, es fundumsk,
ferðum Ermingerðar.
NĂș tegask Ç«ld með eldi
eljunfrĆkn at sĆkja
â rĂða snÇ«rp Ăłr slĂðrum
sverð â kastala ferðir.
Chaste Ermingerd hastens
to serve â the snow-curve of
her broidered brow silvered â
poured-wine beauty shining.
So swung swords gleamed â tempered
in fireâs sheath, warm-flame wreathed â
when war-hardened heroes
assaulted that castle.
Still in thrall to Ermingerd, they leave Narbonne. RÇ«gnvaldr composes a verse to her, and the skalds Ărmóðr and Oddi inn litli GlĂșmsson follow suit
Orð skal Ermingerðar
Ătr drengr muna lengi;
brĂșðr vill rÇ«kk, at rĂðim
Rånheim til Jórðånar.
Enn, es aptr fara runnar
unnviggs of haf sunnan,
rĂstum, heim at hausti,
hvalfrĂłn til NerbĂłnar.
Iâll recall words â Ermingerdâs â
urging heroesâ surging
foamâs-stallions to follow
the fluked horde to Jordan.
Donât doubt it â come autumn
home-bound sea-plunderers
â tired of south-flung maresâ tails â
will track back to Narbonne.
âŠThen Ărmóðr recited:
Ek mun Ermingerði,
nema ǫnnur skǫp verði,
margr elr sorg of svinna
sĂðan aldri finna.
VĂŠrak sĂŠll, ef ek svĂŠfa,
sĂœn vĂŠri ĂŸat gĂŠfa,
brĂșðr hefr allfagrt enni,
eina nĂłtt hjĂĄ henni.
Ah fate, I fear you tear
my heart from Ermingerdâs.
That rare manâs matched with herâs
must live a slave to love.
Where is beautyâs lair? There
...