Geschichten to Schmunzeln un to högen

Plattdeutsche Geschichten

Kai Labrenz

• Verlag: Books on Demand
• Jahr: 2020
• ISBN drucken: 9783752644982
• eBook-ISBN: 9783752636925
• Auflage: 1
• Thema: Literatur
• Thema: Poesie

In den 80ern und 90ern Jahren, habe ich für eine Schleswiger Apothekerzeitung plattdeutsche Geschichten geschrieben. Aus den ca. 140 Geschichten habe ich die 60 besten Geschichten ausgesucht und in diesem Buch zusammengestellt. Einige Geschichten sind mit Zeichnungen und Fotos bebildert. In meiner Kindheit bin ich auf dem Land mit der plattdeutschen Sprache aufgewachsen. Selbst als wir 1971 nach Schleswig umgezogen sich wurde im Elternhaus plattdeutsch gesprochen. Und so war es für mich nicht schwer, diese Sprache in meinen Geschichten zu übernehmen. Die meisten Geschichten habe ich selbst erlebt, einige sind auch frei erfunden. Ich wünsche Ihnen viel spaß beim Lesen der Geschichten.

Geschichten to Schmunzeln un to högen

An de Tanksteed

Dat gifft Daag, do is bi uns gor nix los. Denn gifft dat Daag, do büst froh, wenn Fieravend is. Hüüt weer so en Dag, dor kunnst menen, de Welt besteiht ut verrückte Lüüd. Keem Buer Jan Hinnerksen mit sien Peergespann an un wull doch würklich de Peerfööt utwucht hebben. Ik dach, de hett woll een an de Pann. Ne ne, he wull blots en poor niege Isen hebben, de olen weren aflopen, dormit kunn ik em doch noch uthölpen.

Na dat Middageten keem een mit so en niemoodsches Auto anfohrt, fraag mi, wat he bi mi Rapsdiesel tanken kunn. Ik meen blots, dor achter is en Rapsfeld, dor is noog Raps.

He keek mi ganz verdattert an. Dat weer sien vulle Eernst, he wull un müss Rapsööl hebben.

In Hamborg is de neegste Ökotanksteed, bit dorhen schaff he dat nich mehr.

He müss bit dorhen mit en poor Liter Salatööl vun‘n Supermarkt uthölpen.

Lüüd gifft dat, höllst nich för mööglich.

So kort för Fieeravend kemen twee flotte Käver anfohrt. „Moin, ik glööv mien Motor speelt verrückt,“ vertell de junge Deern, „ik heff mi den Käver eerst hüüt Morgen köfft!“. Se gung na vörn un maak de Motorhuuv op. Ik beluer mi dat Ganze. „Oha,wat is dat? De hett ja gor keen Motor!“.

„Hest wull verloren, wat?“ meen ik swienplietsch un müss dorbi smuustern.

„Dien Käver hett achtern noch en Ersatzmotor, för den Fall, wenn du den Motor vörn verleren deist, hest dat nich wüsst?“ Se kunn dat nich glöven, dat dat sowat geev.

Harr ik ehr nich de Wohrheit vertellt, wörr se dat hüüt noch glöven.

Wenn se nu en Problem mit ehren Käver hett, kümmt se gau vörbi un lett dat maken. Kannst mal sehn, wie verrückt de Welt doch noch sien kann.

Beren de nich lüchten

Sünnavendvörmiddag klingel dat bi Fiede an de Döör. Sien Naverin Oma Petersen stünn bi em vör de Döör. „Moin, Fiede“ „Moin Oma Petersen, wat kann ik för di doon?“ fraag Fiede fründlich. „Ik bruuk noch en poor Beren, kannst du se mi vun de Stadt mitbringen?“

„Ja, dat maak ik doch geern!“ So na den Kaffe gung he los na den Wuchenmarkt to‘n Inkopen.

So en Schiet, nu harr se em nich vertellt, woveel Beren se hebben wull.

Naja, söss Stück wörrn woll rieken, dach sik Fiede. So kort vör Middag keem he wedder torüch.

Gau wull he bi Oma Petersen de Beren vörbi bringen. As se de Beren seeg, keem se in de Fohrt. „Fiede, dat sünd de verkehrten Beren. Ik bruuk Beren för de Wahnstuuvlamp ,de kann ik woll slecht in de Lamp rindreihen!“ „Recht hest du, Oma Petersen!“ Do weer Fiede anscheten.

Gau swung he sik op den Drahtesel un fohr na den Elektromeister um de Eck.

Fiev Minuten vör Ladensluss kreeg he noch twee 60 Watt Beren för Oma Petersen, dormit se hüüt Avend bi‘t Koortenspelen nich in´t Düüstern sitten mutt. Vun de annern Beren maak se för Sünndagmiddag Berenkompott mit Vanillesooß.

Bi den Tähndokter

Eenmal in´t Johr musst di bi den Tähndokter sehn laten, wat allens op de Reeg is, so ok kort vör Oostern. Bit dat sowiet is, müss ik noch in den Töövruum sitten. Studeer de Blääd vun Glanz un Gloria. Doch wat weer dat denn? Dor weer en Geräusch to hören, kunnst Angst un Bang kriegen. Dat höör sik an as en Hilti Bohrmaschien.As ik noch en poor Hamerslääg höör, worr mi doch en beten mulmig in’n Maag. Dat warrt doch nich de Tähndokter sien, dach ik. De Döör weer en Spleet apen, dor leep een mit en Bohrmaschien in de Hand dörch den Flur. Hett de Dokter sien Arbeitstüüch utwesselt? Nu kreeg ik dat doch mit de Angst.

De Tähnarzthelperin haal mi rut, nu weer dat sowiet, nu worr dat eernst. Sweetnatt leep ik in de Dokterstuuv rin, in’n Achtergrund weer ümmer de Bohrmaschien to hören. Do keem ok al de Dokter rin. „Moin Heinz, wi geiht di dat, wat maken de Tähns?“ fraag he un keek mi ganz besorgt an. „Heinz, wat is los mit di? Di löppt de Sweet daal as weerst du de Rheinfall in Schaffhausen!“ „Ik heff dat Bohren vun en Bohrmaschien höört, un dach dat weerst du!“ „Ach Heinz, dat sünd mien Handwarker, de schüllt baven in de Wahnung noch en poor Renoverungsarbeiden dörchföhren, dat mutt bit Oostern fardig sien!“. „Na wenn dat so is , kannst mit dat Behanneln anfangen!“ freu ik mi. Dor weer ok allens in de Reeg, dat ik gau wedder na Huus kunn, op düssen Schreck müss ik eerstmal en Eierlikör hebben. Ik kunn mi dat ok nich vörstellen, dat de Tähndokter mit so en grote Bohrmaschien sien Patschenten behanneln dee.

Brüchen in’t Anbott

Uwe harr in sien Goorn ee lütte Diek buut. Schöön is he worrn, wat noch fehlen dee, weer an de engste Steed en lütte Brüch, dormit man över den Diek lopen kunn. Jüst keem de Postbaad vörbi un bröch Uwe de Post rin. Oh wat weer dat? dach Uwe. Twüschen de ganzen Breven weer ok en Prospekt mang mit düt Anbott: „Reduzeerte Brüchen in‘t Möbelhuus Larson!“. Uwe weer an´t Överleggen, geev dat de Brüchen nu al in‘t Möbelhuus?

Dat wull he genau weten, nieschierig as he weer, müss he sik dat nu sülven ankieken.

„Moin, Peer“ „Moin Uwe, wat kann ik för di doon?“ fraag he ganz fründlich.

„Nu Peer, ik bruuk noch en Brüch!“ vertell Uwe em. „Oh dat is fein, wi hebbt hier en poor Brüchen in‘t Anbottt!“ vertell Peer ganz stolt. Uwe vertell em vun sien niege Diek in sien Gorn, un dat em blots noch en Brüch fehlen dee. Peer worr stutzig un fraag na. „Du büst doch nich hierher kamen, um en Brüch för dien Diek to kopen?“. „Ja, Peer, du hest recht, du hest doch Brüchen in‘t Anbott, un dor wull ik een vun hebben!“ vertell Uwe ganz kloor.

„Oh Uwe dor büst du bi mi verkehrt, ik heff Teppichbrüchen för de Wahnstuuv un keen Holtbrüchen för dien Diek in dien Goorn. Dor musst na den Bumarkt gegenöver hen!“.

verkloor he Uwe. He weer an‘t Överleggen. „Naja, ik heff mi dat al glieks dacht, dat ik bi di keen Brüch för mien Diek finnen kann!“. see Uwe ganz daalslaan. Nu gung he röver na den Bumarkt vun Peter Poulsen, dor finnt he bestimmt en stabile Holtbrüch för sien Diek.

Bordeaux drinken in Paris

Heinz wull al ümmer mal na Paris an de Seine henfohren. Letzten Sünnavend weer in de Zeitung en günstiges Angebot to lesen. „Weekend Törn na Paris“ stunn dor binnen.

Heinz mell sik för de Fohrt an, un al bald fohr he mit den Bus na Paris.

Minsch, is dat schöön hier in de Seinestadt. Na de Stadtrundfohrt gung he dörch de Stadt spazeren. Dat geev hier veel to fotograferen. En schöne Utsicht hett man vun den Eifeltoorn, en Besöök in den Louvre mutt ok sien. Na den langen Töörn dörch Paris, hett man bald Appetit op en roten Bordeaux un Baguette. An de Boulevardstraat Champs- Elysees geev dat vele Cafés, in een dorvun sett sik Heinz hen un bestell sik wat to eten. Vele Lüüd gungen hier op un daal, hier geev dat veel to kieken, hier speel sik dat Leven af. Gau noch en poor Fotos knipsen, ehr dat wedder mit den Bus na Huus gung. An‘n Maandag op de Arbeit warrt meistens vertellt un fraagt, wat man so an‘t Wuchenenn maakt hett, so ok bi Heinz. „Na Heinz, wat hest an‘t Wuchenenn maakt? wullen de Kollegen nieschierig weten. „Ik weer an de Champs- Elysees in Paris Bordeaux drinken!“ vertell he ganz stolt. Dor wunnerten sik de Kollegen bannig.

Dat Schapp is weg

De Winter is vörbi, nu geiht dat wedder los mit den Fröhjohrsputz. Dat ganze Huus schull vun binnen wedder smuck utsehn. De Teppich in de Wahnstuuv kunn ok mal reinmaakt warrn.

Doch wo blievt wi mit de Möbel af?. Um de Teppich rein to maken müssen wi eerstmal de Stuuv leddig rümen. Wi holpen Mudder bi‘t Utrümen. Allens harrn wi in‘t Huus verstaut, bet op dat grote Schapp.

Dor bleev uns nix anners över, as dat wi em na buten op den Börgerstieg henstellen mussen. Dat Wedder weer goot, de Sünn schien ok, dor kunn wiss nix passeren.

Nu kunn de Teppich rein maakt warrn., hüüt weer ok noch Sparrmüll.

Bi dat Reinmaken vergung de Tiet gau. As de Teppich wedder rein weer, kunnen wi dat Schapp wedder inrümen. Wi gungen na buten un wullen uns dat gode Schapp rinhalen.

„Dat du de Nees in‘t Gesicht behöllst! Wo kunn dat blots angahn, wo weer denn dat Schapp afbleven? Dammich noch mal, hüüt weer jo ok Sperrmüll, hebbt se uns doch tatsächlich dat Schapp mitnahmen, hebbt woll glöövt dat weer Müll, uns gode Stück“.

Heinz fohr glieks na den Buhoff hen. He harr Glück, dat Schapp weer noch nich in den Schredder rinkamen. Do keem em de Chef ok al in de Mööt. „Moin, ik heff mi dat al dacht, dat Du noch vörbi kummst.

Dat Schapp keem mi glieks bekannt vör, dat kennst du doch, dat höört Heinz, dat wull he bestimmt nich in den Müll smieten!“. „Wo recht du hest, Fiede, ik heff mi hüüt frie nahmen, um mien Fru bi den Fröhjohrsputz to hölpen“. „Wi fohren di dat Schapp ok wedder na Huus torüch!“.

„Dat ist fein, denn köönt wi dat ok glieks wedder in de Wahnstuuv stellen, wo dat ok henhöört!“

„Ja, dat maken wi doch geern!“ So keem dat Schapp wedder an sien Platz torüch.

De ole Kaat

Wi köönt uns dat Leven ohn modernste Technik nich mehr vörstellen.

Köönt ohn Handy, E-Mail un Computer nich utkamen. To Foot gahn wi al lang nich mehr, is jo bequemer, sik in‘t Auto to setten un losfohren. Un doch gifft dat en Huus, dor is de Tiet stahn bleven. En lütte ole reetdeckte Kaat, dor wahnen Lüüd binnen, de leven anners as wi.

De hebbt noch keen Heizung, in de Stuuv steiht in de Eck en grote mächtige Kachelaven, dor warrt noch mit Köhlen heizt. In de Köök steiht en Gussaven, dor warrt Middag kaakt un Water för den Kaffe hitt maakt. De Kaffe warrt noch mit de Möhl mahlt, is niix mit moderne Espressomaschien. Wuschen warrt sik in de kole Isenwann, dor kümmt denn hitte Water rin.

De Wäsch warrt op en Waschbrett rein maakt, vun wegen Waschmaschien, dor warrt noch allens mit den Hand maakt. Dat Feld warrt mit en Spann Peer bestellt. Inkopen oder Sünndag de Karkgang, allens warrt mit Peerd un Wagen maakt. De Köh warrn noch mit de Hand molken.

De Mist warrt nich mit en Förderband ruthaalt, ne, mit de Schuufkoor.

In‘n Harvst warrt de Oornt ut den Goorn in Glääs inmaakt, um för den Winter noog to eten to hebben. Dat sülven backte Brot smeckt ümmer goot.

Düt is en wohre Geschicht...

Inhaltsverzeichnis

• Inhaltsverzeichnis
• Geschichten ut Angeln
• Geschichten ut Deekelsen
• Geschichten to Schmunzeln un to högen
• Familien Geschichten
• Geschichten ut Sleswig
• Wiehnachtsgeschichten
• Weitere Informationen
• Impressum